ប្រវត្តិសាស្ត្រដែលមិនអាចបំភ្លេច៖
ស្នាមរបួស និងការចងចាំនៅចន្លាស់ដៃ ឆ្នាំ ១៩៨៨ របស់ឧត្តមសេនីយ៍ទោ ហ៊ុល សំអុន
==================================================
ក្នុងចំណោមស្រទាប់ប្រវត្តិសាស្ត្រដ៏ជូរចត់របស់កម្ពុជា
ព្រឹត្តិការណ៍ខ្លះបានបន្សល់ទុកនូវការចងចាំដែលមិនអាចលុបលាងបាន។ ក្នុងនោះដែរ
ព្រឹត្តិការណ៍នាខែតុលា ឆ្នាំ ១៩៨៨ លើទឹកដីស្រុកក្រឡាញ់
គឺជាអនុស្សាវរីយ៍សមរភូមិដ៏រន្ធត់មួយ ដែលស្ទើរតែឆក់យកជីវិតរបស់ ឧត្តមសេនីយ៍ទោ ហ៊ុល
សំអុន មេបញ្ជាការកងពលតូចដឹកជញ្ជូនលេខ៩៩។
កាលពីប្រមាណ ៣៨
ឆ្នាំមុន ក្នុងអំឡុងខែតុលា ឆ្នាំ ១៩៨៨ ឧត្តមសេនីយ៍ទោ ហ៊ុល សំអុន
ដែលកាលណោះមានឋាន្តរស័ក្តិជានាយចំណង់ នៅឡើយ បានទទួលភារកិច្ចបើករថយន្តជូន
នាយឧត្តមសេនីយ៍ ស៊ុំ សំណាង (បច្ចុប្បន្នជារដ្ឋលេខាធិការក្រសួងការពារជាតិ)
ក្នុងបេសកកម្មចុះត្រួតពិនិត្យការងារភស្តុភារទូទាំងប្រទេស។
ក្បួនដំណើរបានចាកចេញពីខេត្តសៀមរាប ឆ្ពោះទៅកាន់កងពលធំលេខ២៨៦ នៅខេត្តឧត្តរមានជ័យ
ដើម្បីពង្រឹងសមត្ថភាពការពារជាតិ
ក្នុងបរិបទដែលភ្លើងសង្គ្រាមស៊ីវិលកំពុងតែគ្របដណ្តប់យ៉ាងក្តៅគគុក។
នៅម៉ោងប្រមាណជិត១១
ថ្ងៃត្រង់ ខណៈដែលរថយន្តកំពុងធ្វើដំណើរតាមផ្លូវជាតិលេខ៦ ឆ្ពោះមកផ្លូវជាតិលេខ៦៨
ឆ្លងកាត់ស្រុកក្រឡាញ់ ជិតដល់មុខសាលាឃុំចន្លាស់ដៃចាស់
ស្រាប់តែសំឡេងផ្ទុះដ៏ខ្លាំងមួយបានកក្រើកឡើង។
វាគឺជាគ្រាប់មីនបង្កប់ដែលបានផ្ទុះឡើងចំរទេះគោមួយគ្រឿង
ដែលកំពុងធ្វើដំណើរស្របពេលនោះ។ នៅលើរទេះគោនោះ គឺជាគ្រួសារប្រជាពលរដ្ឋស្លូតត្រង់
មានប្ដី ប្រពន្ធ និងកូនតូចៗពីរនាក់ ដែលធ្វើដំណើរមកពីភូមិសែនសុខ
ក្នុងបំណងមកទិញអង្ករនៅស្រុកក្រឡាញ់។ គ្រាប់មីនដែលជាអាវុធលាក់មុខ
បានឆក់យកក្តីសង្ឃឹម
និងបង្ករបួសស្នាមយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរដល់គ្រួសារមួយនេះក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក
ដែលជាហេតុការណ៍ដ៏គ្រោះថ្នាក់បំផុត
ស្ទើរតែត្រូវចំរថយន្តរបស់លោកមេបញ្ជាការដែលកំពុងបើកបរឆ្លងកាត់ទីនោះដែរ។
ទោះបីជាពេលវេលាបានកន្លងហួសទៅជាច្រើនទសវត្សរ៍
ប៉ុន្តែព្រឹត្តិការណ៍នៅចន្លាស់ដៃ ឆ្នាំ ១៩៨៨ នេះ
នៅតែដក់ជាប់ក្នុងបេះដូងរបស់ឧត្តមសេនីយ៍ទោ ហ៊ុល សំអុន ជានិច្ច។
ឆ្លៀតក្នុងឱកាសធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ទឹកដីប្រវត្តិសាស្ត្រនេះឡើងវិញ
លោកមេបញ្ជាការបានបញ្ជាឱ្យឈប់រថយន្ត ហើយចុះមកឈរនៅចំពីមុខសាលាឃុំចន្លាស់ដៃ
ដើម្បីរៀបរាប់អំពីរឿងរ៉ាវដ៏ជូរចត់ និងរន្ធត់នេះ ជូនដល់មេបញ្ជាការរង
និងនាយទាហានជំនាន់ក្រោយបានជ្រាប។ រូបភាពនៃស្នាមរបួស និងការបាត់បង់របស់ប្រជាជនស្លូតត្រង់ក្នុងអតីតកាល
គឺជាសារដាស់តឿនដ៏មានតម្លៃ ឱ្យកូនចៅជំនាន់ក្រោយយល់ច្បាស់ពីតម្លៃនៃសន្តិភាព
និងបន្តប្តេជ្ញាចិត្តខ្ពស់ក្នុងការការពារមាតុភូមិ៕
